Jaki kask jest odpowiedni na hulajnogę elektryczną? Czy na e-hulajnogę lepiej wybrać klasyczny kask rowerowy, skate’owy, kask fullface, stosowany w sportach rowerowych typu downhill, czy może wręcz kask motocyklowy? I czym się kierować, przeglądając oferty?
To pytanie nabrało niedawno dodatkowej wagi. Od 3 czerwca 2026 roku kask stał się obowiązkowy do jazdy na elektrycznej hulajnodze (a także rowerze i UTO) dla osób do 16 roku życia, a za jego brak rodzicom dziecka grozi mandat. Zarazem nagłaśniany przez media temat wypadków na e-hulajnogach sprawił, że coraz częściej po ochronę głowy sięgają także dorośli.
Do kwestii wyboru i zakupu kasku można mieć dwojakie podejście:
- Pierwsze da się streścić w stwierdzeniu, że „lepiej mieć na głowie cokolwiek niż nic” – i w pewnej mierze jest to prawda.
- Drugie podejście zakłada jednak przemyślany, świadomy wybór – bo skoro już trzeba coś kupić i nosić na głowie, to niech będzie to kask bezpieczny, dobrze dobrany i możliwie najlepszy na e-hulajnogę w ramach dostępnego budżetu.
Wtedy jednak klient, który nie jest obeznany w tematyce kasków, zderza się z oceanem możliwości i parametrów – od różnych kształtów i konstrukcji, przez dodatkowe technologie ochrony, rozmaite cechy funkcjonalne kasku (wentylacja, daszek, siatka, wizjer, rodzaj zapięcia, etc.), różną wagę kasków, po bardzo ważny temat norm i atestów. Pozostaje też często problematyczna kwestia dopasowania kasku do głowy. No i ogromna rozpiętość cen. Robi się cały fakultet.
Dla osób zdecydowanych na świadomy wybór nakręciliśmy obszerny poradnik wideo dostępny na naszym kanale YouTube – film ten widzicie poniżej. Przewodnikiem po temacie jest w nim Aleksander Gręda – właściciel warszawskiego serwisu e-hulajnóg Mija Serwis, niegdyś związany z branżą kaskową, a zarazem od wielu lat użytkownik różnych kasków na różnych jednośladach, od roweru przez e-hulajnogę, po motocykl.
⇒ NAJWIĘCEJ DOWIESZ SIĘ Z NASZEGO WIDEO:
Podstawowe zagadnienia, już nieco bardziej skrótowo, omawiamy także w tym artykule, a kwestii norm i atestów dla kasków poświęcimy osobny tekst (znajdziecie ten temat także w filmie).
Dlaczego na hulajnogę warto zakładać kask?
Przede wszystkim dlatego, że taką ochronę sugeruje specyfika wywrotek i wypadków na e-hulajnogach: jeździec często przelatuje wtedy przez kierownicę i uderza o ziemię głową, w tym twarzą lub szczęką. Nieszczęśliwy upadek i w konsekwencji uszkodzenia głowy lub twarzy są możliwe nawet przy stosunkowo małych prędkościach, przy większych jest oczywiście gorzej.
Potwierdzają to statystyki. Przykładowo już w badaniu z 2020 roku, przeprowadzonym w USA na próbie 89 ofiar upadków na e-hulajnogach, ustalono, że 38 osób (czyli prawie 43 proc.) odniosło urazy głowy i szyi, zaś 30 osób (34 proc.) urazy twarzy. Oczywiście obrażenia te mogły współwystępować. Reasumując: głowa na hulajnodze elektrycznej jest narażona i trzeba ją chronić.
Mówiąc najkrócej – kask powinien być przede wszystkim bezpieczny, jednak powinien być przy tym również wygodny (ale zarazem odpowiednio dopasowany na głowie w kontekście swojej głównej roli ochronnej) i dobrze wykończony. Oraz taki, żeby chciało się go nosić.
Marek i rodzajów kasków jest na rynku bardzo wiele. Nie zamierzamy tu wskazywać konkretnych produktów, pokażemy natomiast na czym polega wybór między nimi i czym należy się kierować, dobierając kask na hulajnogę dla siebie. Pomoże to Wam podjąć indywidualną decyzję, dostosowaną do własnych preferencji.
Kask na elektryczną hulajnogę – jaki rodzaj jest odpowiedni?
W dużym stopniu odpowiedź na to pytanie będzie zależała od tego, jaką hulajnogę elektryczną ktoś użytkuje – a bardziej: jaki styl jazdy na niej uprawia. Hulajnogi elektryczne cechuje bardzo duża różnorodność rodzajów, od niedużych, kompaktowych pojazdów (na tzw. ostatnią milę w mieście), po modele bardzo duże, mocne i szybkie (pomijamy tu kwestię „legalności” takich czy innych hulajnóg). Rodzaj sprzętu i rodzaj jazdy podpowiada różne rodzaje kasku.
Tu zastrzeżenie: oczywiście nawet do jazdy z małymi prędkościami zawsze najbezpieczniejszy będzie kask najbardziej obudowany. Dlatego niektórzy intensywni użytkownicy elektrycznych hulajnóg zawsze jeżdżą w kasku… motocyklowym. To jednak wielu osobom wyda się przesadą, a do tego im kask bardziej zabudowany, tym bardziej problematyczny na co dzień – zajmuje dużo miejsca, jest kłopotliwy w transporcie, bardziej odcina od otoczenia, latem może być w nim gorąco. Dlatego zasadne wydaje się bardziej praktyczne, kompromisowe podejście, nakierowane na kaski „klasy rowerowej” i podobne.
Kask na e-hulajnogę do jazdy rekreacyjnej i użytkowej
Patrząc z tego punktu widzenia, do zwykłej, okazjonalnej jazdy w mieście, po drogach asfaltowych, bez rozwijania większych prędkości, naturalny wybór zaczyna się od klasycznych kasków rowerowych, najmniej zabudowanych. Są lekkie i niekłopotliwe w noszeniu nawet w gorące dni, a dają podstawową ochronę.
Tym samym odpowiadamy na częste pytanie osób kupujących swoją pierwszą hulajnogę elektryczną: czy jeśli mam już kask rowerowy, spełni on swoją rolę także na hulajnodze? Do zastosowań opisanych wyżej – tak. Zaletą lekkiego kasku rowerowego jest też to, że mogą go nosić ze sobą w miejskim plecaczku czy torbie nawet osoby korzystające często z hulajnóg sharingowych.
Zarazem jednak – daje on najmniejszą ochronę.
Kask rowerowy, ale jaki?
Decydując się na rowerowy kask do jazdy na elektrycznej hulajnodze lepiej więc wybrać uniwersalny model miejski niż kask typowo sportowy, używanym np. przez kolarzy szosowców. Ten pierwszy będzie nieco bardziej zabudowany, zwłaszcza w części tylnej (ochrona potylicy) i czołowej.
W roli kasków uniwersalnych dobrze sprawdzą się także te przeznaczone do jazdy na rowerze MTB (górskim) – zwykle jeszcze bardziej zabudowane i lepiej chroniące potylicę, czasem dodatkowo z daszkiem. Jeszcze bardziej rozbudowanym w tylnej części wariantem kasków MTB są rowerowe kaski określane jako enduro (choć do nomenklatury nie należy się tu nadmiernie przywiązywać i warto sprawdzać opcje w obu kategoriach).
Jeśli więc hulajnoga elektryczna będzie dla Ciebie codziennym środkiem transportu, wykorzystywanym w ruchu miejskim, ale jeździsz spokojnie, bez rozwijania większych prędkości i nie planujesz szukać na niej adrenaliny – kaski MTB wydają się zasadnym wyborem.
Jeszcze nieco innym wariantem, który również może bardzo dobrze posłużyć hulajnogistom, jest tzw. „orzeszek” – określany też często jako kask skate’owy. Jego podstawowym zastosowaniem jest jazda wyczynowa na BMX, hulajnogach do stuntów, rolkach czy deskorolkach.
Orzeszek jest jeszcze bardziej zabudowany (także w częściach bocznych). Ma to swoją cenę: mniejszą przewiewność z powodu mniejszej liczby otworów wentylacyjnych. Jest to jednak kask bardzo uniwersalny, także na hulajnogę elektryczną.
Kask szczękowy, czyli hulajnoga bez utraty twarzy
Jeśli ktoś jeździ z większymi prędkościami lub po prostu woli się lepiej zabezpieczyć – powinien jednak pomyśleć o kasku typu fullface. Jest to kask z tzw. szczęką (gardą), czyli zabudowany częściowo także z przodu, na dole twarzy. Kask fullface w wersji rowerowej to rozwiązanie przeznaczone przede wszystkim do downhillu, czyli zjazdów z dużymi prędkościami.
Taki kask chroni całą głowę oraz twarz. To właśnie kask fullface najpełniej zabezpiecza przed obrażeniami, o których jest obecnie najgłośniej w mediach – czyli przed złamaniami i pęknięciami kości twarzy i szczęki, utratą zębów, czy głębokimi otarciami skóry na twarzy, po wypadkach na elektrycznych hulajnogach.
Jeśli zobaczycie relacje lub filmy z różnych zlotów fanów osobistych pojazdów elektrycznych w Polsce, zauważycie, że kaski szczękowe są tam niemalże normą. Jeśli poszukacie w internecie zdjęć pechowców, którzy na elektrycznych hulajnogach przewrócili się na twarz – zrozumiecie dlaczego.
Wielu użytkowników e-hulajnóg uważa, że kask fullface to zawsze najmądrzejszy wybór.
I to niezależnie od modelu hulajnogi i rozwijanych prędkości – właśnie ze względu na specyfikę „hulajnogowych” wypadków i związanych z nimi obrażeń. „Drugiej twarzy sobie nie kupię” – argumentują.
Oczywiście coś za coś. Minusem kasku fullface jest zwykle m.in. jego rozmiar, waga (czasem ponad 1 kg) oraz związana z tym pewna nieporęczność. Większość takich kasków ma ograniczoną wentylację, a do tego „obejmują” one dość ściśle twarz. W gorące lato będzie on więc znacznie mniej komfortowy niż lekki i przewiewny kask rowerowy.
Można też spotkać opinie, że użytkownik w potężnym kasku, jadący lekką „hulajką” po mieście z prędkością 20 km/h, prezentuje się nieco zabawnie. I że taka osłona jest wtedy po prostu na wyrost (same tylko hulajnogi sharingowe w Polsce generują miliony przejazdów, a wypadki – choć bywają groźne – stanowią jednak margines). Każdy musi sam rozstrzygnąć, które argumenty przemawiają do niego bardziej.
Warto zauważyć, że istnieją także wersje kasku fullface z odpinaną szczęką – jak na zdjęciu wyżej. Ochrona szczękowa w takim systemie uchodzi za nieco słabszą niż przy szczęce w pełni zintegrowanej – ale jednak jest. A po jej odpięciu mamy zwykły kask, o kształcie zbliżonym do enduro, który można użyć także do jazdy na rowerze.
Kask na hulajnogę elektryczną: in-mold czy hardshell? Która konstrukcja jest lepsza?
Tu na moment musimy przejść do równoległego zagadnienia. Interesujące nas rodzaje kasków występują w dwóch głównych technologiach wykonania:
- In-mold to konstrukcja, w której skorupa zewnętrzna jest niejako trwale stopiona z warstwą wewnętrzną (którą najczęściej jest EPS, czyli rodzaj styropianu). Zaleta: taka budowa pozwala na zastosowanie w kasku większej liczby otworów wentylacyjnych. Wada: kask w technologii in-mold jest kaskiem bardziej „jednorazowym”, tzn. wrażliwym na różne przypadkowe uderzenia eksploatacyjne, niezwiązane z wypadkiem, np. upuszczenie.
- Hardshell to konstrukcja w której zewnętrzna twarda skorupa (najczęściej z tworzywa sztucznego) jest wyraźnie oddzielona od „doklejonej” warstwy wewnętrznej – różnicę i styk między nimi widać gołym okiem. Zaleta: kask hardshell jest bardziej odporny na „obijanie”, w tym różne lekkie upadki. Dlatego kaski skate’owe, których użytkownicy z natury rzeczy zaliczają więcej drobnych upadków z małymi prędkościami, są generalnie produkowane w technologii hardshell. Wada: w takich kaskach jest mniej wentylacji, a zatem nieco spada komfort noszenia.
Decyzja jest kwestią indywidualną. Obie technologie, jeśli kask jest dobrej jakości, spełnią swoje zadanie. Nasza rekomendacja: do użytku na e-hulajnogę (krótkie dystanse, częstsze zdejmowanie i transportowanie kasku) nieco bardziej praktycznym wyborem wydaje się odporniejszy hardshell, tym bardziej, że jazda e-hulajnogą nie wiąże się z wysiłkiem fizycznym, więc zapotrzebowanie na przewiewność kasku jest mniejsze niż na rowerze.
Obie technologie wykonania znajdziemy także w asortymencie kasków fullface, czyli tych najbardziej polecanych na elektryczną hulajnogę. Jeśli więc ktoś chce pójść w pełną ochronę, ale zależy mu jednocześnie na kasku możliwie najlepiej wentylowanym i lekkim – może wybrać kask szczękowy in-mold, jako swego rodzaju kompromis. Jeśli woli mieć pewność, że po lekkim uderzeniu kasku nie trzeba będzie wymieniać – niech wybiera kask szczękowy hardshell.
Dodatkowe technologie ochrony: Mips, WaveCel i inne
Wchodząc szczebel wyżej (także cenowo): w niektórych kaskach producenci dodają specjalne rozwiązania wewnętrzne, które mają podnosić poziom ochrony. Chodzi tu przede wszystkim o ochronę przed tzw. siłami rotacyjnymi. Powstają one w przypadku uderzeń pod kątem (skośnych) i są uważane za szczególnie destrukcyjne dla mózgu. Rozwiązania te mają rozpraszać siłę tego typu uderzenia. Chodzi przede wszystkim o zmniejszenie ryzyka poważnego wstrząśnienia mózgu.
Najbardziej znany jest tu szwedzki system Mips. Między wyściółką podstawowej części kasku a głową instalowana jest wtedy specjalna, dodatkowa konstrukcja, umieszczona na elastycznych zaczepach, która lekko się przesuwa (niejako ślizga) wewnątrz kasku (tutaj można zobaczyć krótką animację). Takie właśnie minimalne przesunięcie kasku na głowie podczas upadku ma amortyzować siłę rotacyjną, powstającą pod wpływem uderzenia skośnego.
Alternatywą i nieco nowszą technologią, mającą ten sam cel, jest WaveCel – warstwa o specjalnej strukturze, która ma przed tymi efektami chronić. Amerykańska firma, która ją opracowała, występujące obecnie pod nazwą Nuro. Jeszcze inna podobna technologia to KinetiCore, opracowana z kolei przez belgijską firmę Lazer, producenta kasków.
Z kolei dodatkową technologią ukierunkowaną tym razem na pochłanianie energii uderzeń liniowych, która ma działać jak strefa zgniotu w samochodzie, jest amerykański Koroyd. Tu postawiono z kolei na charakterystyczną strukturę, przypominającą coś pomiędzy plastrem miodu, a zielonymi, scalonymi rurkami. Koroyd został niedawno przejęty przez Mips, jako komplementarny środek ochrony wewnętrznej.
Wizualizacje działania tych systemów możecie zobaczyć w naszym filmie.
Warto tu dodać, że niektórzy renomowani producenci kasków, z wieloletnimi tradycjami, tego typu systemów, mimo wszystko, nie oferują. Nie należy więc uznawać ich za warunek konieczny bezpiecznego kasku – raczej za rodzaj cechy premium.
Dopasowanie, regulacja i zapięcie kasku
Właściwe dopasowanie kasku to absolutnie kluczowa rzecz. Po pierwsze ze względów bezpieczeństwa: jeśli kask ma spełnić swoją rolę, musi „siedzieć” na głowie odpowiednio ściśle i stabilnie. Po drugie: ze względu na wygodę, jazda w kasku nie może być karą.
Wielkość kasku – bardzo ważna rzecz
To nie jest prosty temat, zwłaszcza jeśli kask kupuje się online. Punktem wyjścia jest zmierzenie obwodu głowy i wpasowanie się w któryś z podawanych przez producenta rozmiarów. Nie gwarantuje to jednak sukcesu. Głowy przy tym samym obwodzie miewają różny kształt – a skorupa kasku jest sztywna. Dla jednego użytkownika będzie odpowiednia, a innego o tym samym obwodzie głowy (jeśli ma np. czaszkę wąską, a wydłużoną) może uciskać z przodu i z tyłu. Kupując bez przymiarki – trzeba się liczyć z koniecznością zwrotu.
W przypadku kasków rowerowych i skate’owych (oraz, rzadziej, szczękowych) mamy zwykle do dyspozycji tylne pokrętło regulacyjne. To bardzo wygodne rozwiązanie. W takim wariancie kask powinien dać się łatwo założyć, a następnie nieznaczne luzy niwelujemy pokrętłem. Nieznaczne – bo kask nie powinien się trzymać na samej tylko wewnętrznej regulacji. Jeśli tak jest, to mamy kask za duży.
Jeśli nie ma pokrętła – a tak bardzo jest często w kaskach fullface – z regulacją jest trudniej. Wtedy sama wyjściowa wielkość kasku musi być jeszcze bardziej precyzyjnie dobrana, ewentualnie można próbować regulować ją grubościami wymiennych, wewnętrznych gąbek, jeśli producent takie rozwiązanie przewidział. Generalnie: inaczej będziemy odczuwać dopasowany zwykły kask rowerowy, a inaczej (bardziej inwazyjnie) dopasowany kask fullface. Z tym też trzeba się liczyć.
W bardziej zaawansowanych kasach można spotkać także system regulacji głębokości kasku, pozwalający jeszcze lepiej dopasować go do głowy. To rozwiązanie spotkamy najczęściej w droższych kaskach rowerowych.
Dobrze założony i dopasowany kask nie może się przesuwać swobodnie po głowie, np. lekko zsuwać do tyłu lub na boku. Na pewno jednak nie ma prawa również ugniatać w żadną część głowy. Powinien być ścisły, ale absolutnie nie może powodować punktowego ucisku.
Jakie zapięcie do kasku na hulajnogę elektryczną?
Najczęstszym rodzajem zapięcia w prostych kaskach są plastikowe klamerki zatrzaskowe – rozwiązanie szybkie i sprawdzone. Bardziej zaawansowaną formą jest zapięcie magnetyczne – trzyma doskonale, a zwalniamy je błyskawicznie pociągając doczepiony za sznureczek. Z punktu widzenia bezpieczeństwa najpewniejszym rodzajem zapięcia jest jednak tzw. podwójne D – taśmę przewlekamy wtedy przez dwoje „uszu” i zaciągamy.
Podwójne D trzyma najlepiej, będzie jednak także najbardziej kłopotliwe przy częstym zakładaniu i zdejmowaniu kasku, co akurat w warunkach miejskich i częstych przystankach może mieć znaczenie. Wprawdzie każdy to dość szybko opanuje, ale zarówno „wklikiwany” zatrzask, jak i klamra magnetyczna, mogą w praktyce sprawdzić się lepiej, jeśli chodzi o wygodę i szybkość.
Najważniejsze jest, aby kask w ogóle był prawidłowo zapięty (a zarazem nie podduszał). Przyjmuje się, że jest tak wtedy, jeśli między pasek a podbródek wchodzą dwa palce, a zarazem pasek jest na tyle ścisły, że nie przechodzi przez brodę. Źle zapięty lub w ogóle rozpięty kask najpewniej po prostu spadnie przy nagłej zmianie prędkości podczas upadku i wszelka ochrona okaże się iluzoryczna.
Prawidłowe ułożenie kasku na głowie
To kolejna bardzo ważna rzecz. Dobrze dopasowany i porządnie trzymający się głowy kask powinien spoczywać na czaszce poziomo. Nie może nasuwać się na oczy, co oczywiste, nie może jednak także być przesunięty w tył, odsłaniając czoło. To częsty błąd.
Kask na elektryczną hulajnogę – cechy użytkowe
Rzeczą, która różnicuje liczne dostępne kaski, będą rozmaite elementy dodatkowe i cechy funkcjonalne
- Wymienne miękkie wkładki wewnętrzne – obecnie niemal standard w przyzwoitych kaskach, ale to ważna rzecz, bo trzeba je czasem uprać ze względów czysto higienicznych. Jeśli producent oferuje możliwość dokupienia z czasem nowego zestawu na wymianę – na plus.
- Daszek – osłania nieco oczy przed słońcem, a także głowę w kasku przed np. gałęziami. Ten ostatni element na hulajnodze elektrycznej ma dość małe znaczenie, to rozwiązanie projektowane głównie do jazdy na rowerze. Zdania co do stopnia użyteczności daszku na hulajnodze elektrycznej są więc podzielone.
- Siatka przeciw owadom – czyli rodzaj moskitiery wewnątrz kasku, zapobiegającej wpadaniu przez otwory wentylacyjne owadów. To wartościowe rozwiązanie. Osa, która wpadnie pod kask podczas szybszej jazdy może być nie tylko nieprzyjemna, ale też stać się przyczyną wypadku.
- Wizjer – rozwiązanie bardzo częste w kaskach motocyklowych, ale niekiedy spotykane także w bardziej zabudowanych miejskich kaskach na rower (tych bardziej „orzeszkowych”). Możliwość nasunięcia szybki chroniącej oczy podczas jazdy to wartościowa rzecz (owady, pyły czy piach podniesiony wiatrem mogą być bardzo nieprzyjemne, a do tego niebezpieczne), ale temat można rozwiązać także po prostu jeżdżąc w okularach lub goglach
- Możliwość mocowania akcesoriów – czyli np. lampki albo kamerki sportowej. Na pewno jest to ciekawe i potencjalnie użyteczne poszerzenie funkcji kasku, choć niektórzy wskazują, że przymocowane obiekty zmniejszają z kolei bezpieczeństwo, bo w razie uderzenia mogą powodować punktowy nacisk.
- Kaski „smart” – pod tym pojęciem rozumiemy kask wyposażony np. w zintegrowane czerwone światło tylne, a czasem nawet kierunkowskazy – co na hulajnodze może mieć bardzo dużo sensu (migacze są wtedy uruchamiane zdalnie pilotem, zamontowanym na kierownicy). Niekiedy kask może nawet automatycznie uruchamiać światła stopu po wykryciu gwałtownego hamowania. Na pewno wszelkie zwiększenie widoczności na drodze działa na plus, pozostaje kwestia zasobności portfela.
Waga kasku – na e-hulajnodze nie aż tak ważna, jak się sądzi
Za bardzo istotną cechę uchodzi masa kasku. W przypadku jazdy na hulajnodze elektrycznej ten parametr może być jednak nieco przewartościowany.
O ile na rowerze, na którym jedzie się w pozycji pochylonej, waga kasku ma faktycznie duże znaczenie (bo kask obciąża głowę wysuniętą w przód na szyi), to na hulajnodze jeździec stoi wyprostowany, a kask jest umiejscowiony w pionowej linii kręgosłupa. Nie tworzy się dźwignia i obciążenie głowy jest o wiele mniej odczuwalne.
Oczywiście lżejszy kask będzie wygodniejszy, ale walka o zbicie 100 czy 200 gramów – z reguły za sporą cenę – niekoniecznie jest warta swojej stawki. Tym bardziej, że nawet standardowe kaski rowerowe są obecnie lekkie, a kaski skate’owe wprawdzie odrobinę cięższe, ale nie w decydujący sposób. Najcięższy będzie oczywiście kask fullface, jednak wszelkie modele do około 1 kg można uznać za całkowicie odpowiednie.
Czy dobry kask na hulajnogę elektryczną musi być drogi?
Jak widać – zróżnicowanie kasków i ich cech jest bardzo duże i to wszystko ma wpływ na cenę danego modelu. Na pewno podniosą ją technologię ochrony przed siłami rotacyjnymi. Z dwóch tak samo bezpiecznych kasków droższy będzie ten lżejszy, dostępny w większym zróżnicowaniu rozmiarów skorupy, z bardziej rozwiniętym systemem regulacji dopasowania i z większą ilością różnych cech dodatkowych. Znaczenie będzie miała też sama jakość wykonania i wykończenia, użyte materiały, itd. No i oczywiście różne marki różnie się cenią.
Można więc wydać 200-300 zł – i mieć już porządny kask, zapewniający elementarny poziom bezpieczeństwa. Można wydać 500 zł – i kupić za tyle już bardzo solidnie wykonany, markowy kask fullface, bez szczególnych bajerów. A można i wydać 1500 zł na zaawansowany produkt premium. W pewnym stopniu – subiektywna rzecz.
Ważne: kask z normą bezpieczeństwa
Znacznie ważniejsze dla bezpieczeństwa niż cena i marka jest dobre dopasowanie kasku na głowie (warto dopłacić do takiego, który naprawdę dobrze leży) oraz normy i atesty, które kask powinien spełniać – i które mogą nam sporo powiedzieć o stopniu ochrony, jaką oferuje.
W Europie podstawową normą dla kasków rowerowych i podobnych jest EN 1078 (oraz EN 1080 w przypadku kasków dla małych dzieci). Produkt, który tej normy nie ma, można uznać za straganowe badziewie – i takich zakupów, patrząc już czysto obiektywnie, naprawdę warto unikać.
Są jednak także normy wyższe (mogą mieć znaczenie zwłaszcza w kaskach fullface, w tym także w odniesieniu do osłony szczęki). Różne standardy i atesty dotyczące różnego rodzaju kasków oraz ich rolę praktyczną opisujemy w osobnym artykule.
Współautorem artykułu jest Aleksander Gręda z Mija Serwis. Partnerem filmu poradnikowego jest Segway-Ninebot, największy światowy producent hulajnóg elektrycznych
⇒ ZOBACZ TEŻ: Elektryczna hulajnoga traci moc podczas jazdy – czy to normalne?
